Welkom op de Elvis Presley Webshop


FTD I'll Remember You

Schrijf de eerste review over dit product

 
€ 21,43
 

Beschikbaarheid: Op voorraad


Snel overzicht

I'll Remember You

FTD I'll Remember You

Dubbelklik op de afbeelding voor groot formaat

Uitzoomen
Inzoomen

Meer afbeeldingen

  • FTD I'll Remember You

Details

 I'LL REMEMBER YOU 

Also Sprach Zarathustra / See See Rider / I Got A Woman / Amen / Until It's Time For You To Go / You Don't Have To Say You Love Me / Steamroller Blues / You Gave Me A Mountain / Fever / Love Me / Blue Suede Shoes / Love Me Tender / Johnny B. Goode / Hound Dog / What Now My Love / Suspicious Minds / Introductions By Elvis
I'll Remember You / I Can't Stop Loving You / American Trilogy / Can't Help Falling In Love. Bonus Song -- Sweet Caroline.

 

 

De vele Elvis historici en kenners zijn het over één ding eens: een wereldtournee was een niet meer dan logische stap geweest voor Elvis na het glorieuze ‘Aloha From Hawaii’ project. Het had de koers van zijn leven en carrière zeker veranderd en de onfortuinlijke gebeurtenissen van 16 augustus 1977 wellicht uitgesteld. Maar Colonel Parker dirigeerde Elvis weer terug naar Las Vegas. Zonder de druk van een live tv-uitzending en in de beslotenheid van Las Vegas en de showroom van het Hilton Hotel ging Elvis al snel in een versnelling lager. Het is duidelijk te horen op de FTD soundboard release ‘I’ll Remember You’. Hierop vinden wij de, vrij korte, Midnight Show van 3 februari 1973.

See See Rider’ wordt goed gebracht, een lekkere opener als altijd. Maar hierna is het meteen 2 versnellingen terug met zeer rustige versies van ‘I Got A Woman’ en ‘Untill It’s Time For You To Go’. Vocaal is Elvis goed maar niet uitzonderlijk. De band (Ronnie Tutt ramt er weer lekker op los!) en het orkest van Joe Guercio zijn wel in blakende vorm deze avond. Dat trekt Elvis op sommige momenten zeker omhoog. ‘You Don’t Have To Say You Love Me’, met heerlijk werk van de blazerssectie, en ‘Steamroller Blues’ krikken het niveau weer even op. Let bij ‘Steamroller’ even op het heerlijk subtiele, anders dan gewoonlijk, basloopje van Jerry Scheff (rond 1.10 minuten), het geeft het nummer een ander soort swing. Een acceptabele versie van ‘You Gave Me A Mountain’ volgt waarna het gas er weer even af gaat met ‘Fever’ en ‘Love Me’. Ook opvallend is dat er weinig tijd voor geklets is tussen de nummers door. Wat dat betreft houd Elvis de vaart er wel in. Een gebruikelijk afgeraffeld ‘Blue Suede Shoes’ wordt gevolgd door weer een ‘slow song’; ‘Love Me Tender’ welke niet bijster geïnspireerd wordt afgeleverd. Uit het niets valt dan het hoogtepuntje van deze show uit de lucht: ‘Johnny B. Goode’. Een korte, krachtige versie. Muzikaal subliem uitgevoerd en ook Elvis gooit het gas er, eindelijk, even op. Onze held kan het nog steeds, als ‘ie maar wil. ‘Hound Dog’ wordt ingeleid met het gebruikelijke praatje over Ed Sullivan en ‘it will strip my gears’. Goed gitaarwerk van James hier. Met gevoel wordt dan ‘What Now My Love’ ingezet. Elvis lijkt een beetje warm gedraaid en wakker geworden. Mooie begeleiding van het orkest van Joe Guercio! Na ‘Johnny B.’ de beste performance van deze avond. In de track listing aan de binnenkant van het digipack, wordt vermeld dat ‘Suspicious Minds’ (degelijke versie) maar 1:16 minuten zou duren maar ik kan u geruststellen; dit is een typefoutje. Overigens is de verzorging van deze release strak en sober, zonder enige poespas. Dan is het tijd voor vrij zakelijke ‘introductions’ van de band en orkest, zonder gein of andere noemenswaardige toespraken van Elvis. Meteen is het daarna door in ‘I Can’t Stop Loving You’. Ergens tegen het einde van het nummer komt opeens de bas van Jerry er goed in wat het geheel meteen meer swing geeft. Alsof Jerry ook opeens even wakker is geworden. De uithalen van Elvis op het einde zijn net iets te veel voor het cassettebandje waarop deze show is opgenomen. Het blijft allemaal nog maar net binnen de perken. ‘American Trilogy’ wordt met gevoel gebracht maar we hebben, vocaal gezien, wel eens betere versies gehad. If we’ve done anything to make you happy then we did our job, really’, meld Elvis en meteen is daar ‘Can’t Help Falling In Love’ en dus is het einde van de show daar. Op zich een prima FTD release met, zeker voor een soundboard, goede geluidskwaliteit. Vermakelijk, leuk en aardig maar Elvis had overduidelijk niet in Las Vegas moeten zijn die februari van 1973. Maar ‘gewoon’ in Wembley Arena te Londen of Ahoy in Rotterdam. It was not to be… Als toetje krijgen we nog 2 bonustracks: een wat onzeker gezongen ‘Sweet Caroline’ (van 2 februari 1973, Midnight Show) en een prima versie van ‘I’ll Remember You’ met een prominente rol voor de bongo’s (van 3 februari 1973, Dinner Show). Gelukkig waren er na februari 1973 ook weer betere tijden voor onze held.

 

Eigen tags

Gebruik spaties om tags te scheiden. Gebruik enkele aanhalingstekens (‘) voor woordgroepen.