Welkom op de Elvis Presley Webshop


DVD The TCB Gang

Schrijf de eerste review over dit product

 
€ 28,19
 

Beschikbaarheid: Op voorraad


Snel overzicht

The TCB Gang

DVD The TCB Gang

Dubbelklik op de afbeelding voor groot formaat

Uitzoomen
Inzoomen

Meer afbeeldingen

  • DVD The TCB Gang
  • DVD The TCB Gang
  • DVD The TCB Gang

Details

The TCB Gang “The Way It Was”

The Untold Stories as told by seven of the closest asnd most personal friends of Elvis Presley

Dit is een nieuwe DVD die in de USA wordt uitgebracht door NextShow Entertainment. De opnames voor deze DVD stammen al van het jaar 2004 en wel in augustus waar in de oude suite van Elvis in het Hilton te Las Vegas de opnames zijn gemaakt. In augustus 2004 kwamen 7 van zijn naaste kameraden en bekenden bij elkaar, om in deze suite die zoveel jaar Elvis’ thuis was in Vegas, herinneringen op te halen van hun vriend / kameraad en of werkgever. Persoonlijke herinneringen en hun bewondering voor Elvis Presley. Een man die zij en wij maar niet kunnen vergeten en dat is terecht. De volgende personen komen aan het woord in deze exclusieve DVD: Al Dvorin, inmiddels overleden. Joe Esposito, een van Elvis zijn naaste vrienden en medewerkers sinds 1960. De zeer gewaardeerde en geliefde Jerry Schilling die nog nooit iets slechts van Elvis heeft gezegd. Dick Grob, een van de latere security mensen en ook een persoonlijke vriend van de King, Charles Stone, Elvis zijn concert producer. Sam Thompson, broer van Linda en een van de security mensen op de latere tours en Loanne Parker, de weduwe van Colonel Parker. Enkele unieke details van deze DVD zijn: een interview met Loanne Parker die verteld van haar ervaringen met Elvis, The Colonel en de Memphis Maffia. Het is de enige keer dat er gefilmd mocht worden in de suite van Elvis in het Hilton Hotel. Iedere DVD bevat een speciale booklet bijlage welke is geschreven door Loanne Parker. Van deze Speciale Collectors Edition DVD zijn slechts 900 stuks gemaakt en wij hebben deze voor u geïmporteerd. De totale lengte van deze DVD is ruim 1 uur en meer dan 20 minuten. Beeld en geluid zijn zonder meer optimaal en de DVD is regio vrij en dus afspeelbaar op iedere moderne DVD speler. Een mooie documentaire, een eerbetoon aan Elvis. U krijgt via deze DVD een beter inzicht in de persoon en artiest Elvis.

 
 
INTERVIEW MET LOANNE PARKER
Ad Schijven
 
In verband met de recentelijk verschenen DVD The TCB Gang, met hierop o.a. de weduwe van Colonel Tom Parker doen we hier verslag van een interview dat vlak voor de uitgifte van deze DVD plaats vond. In dit interview laat Loanne Parker toch een heel ander licht schijnen over haar overleden man dan wat meestal in diverse publicaties is verschenen. Deze toch wel zeer interessante DVD is, ondanks dat er dan geen beelden van Elvis opstaan, toch wel aan te raden. 
 
Wanneer ontmoette u Kolonel Parker voor het eerst?
 
LP: Ik ontmoette hem voor het eerst in 1969, in de lente om precies te zijn. Hij kwam toen naar Las Vegas om het contract te tekenen voor de opening van het International hotel. Het hotel was toen nota bene nog niet eens open en stond nog volop in de steigers. Ik werkte in die tijd als secretaresse bij de directeur van het hotel.
 
Hoe was het om met de kolonel te werken?
 
LP: Nou ja, ik werkte natuurlijk voor het hotel, maar werd al snel secretaresse van de RCA record tours toen Elvis weer begon te toeren. In de zeventiger jaren was het bij de kolonel `zaken` van `s morgens vroeg tot `s avonds laat, 24 uur per dag. Hij was bezig met Elvis en zijn zaken en kon er maar niet mee stoppen, het ging maar door. Hij verwachtte van de mensen om hem heen, dat die allemaal net zo toegewijd waren als hij was en dat maakte het vreselijk moeilijk voor sommige van hen. Dat waren degene die nogal gesteld waren op hen privé leven, waar maar weinig of niks van over bleef.
 
Dus Kolonel Parker werkte zo`n 24 uur per dag?
 
LP: Zeker weten! De kolonel dacht constant aan Elvis en aan alle dingen die ze nog konden verwezenlijken. Hij was een perfectionist. Als de aankondigingen voor de nieuwe shows en prima uitzagen, bedacht hij alweer hoe hij ze nog beter kon maken voor de volgende keer, hij wist van geen ophouden. Hij reed soms wel eens rond en dan zei hij `dat bord daar staat op een goede locatie, maar volgende keer kiezen we toch een betere plek`. Hij was er constant mee bezig hoe hij Elvis nog beter kon `presenteren` aan het publiek en hoe hij hem betere contracten en dergelijke kon bezorgen. Hij dacht er continu aan, echt continu.
Hij had een heel apart geheugen. De meeste mensen hebben een normale manier van denken; je overlegt met jezelf, je vraagt je dingen af, zo werkt onze geest nu eenmaal. Bij de kolonel gebeurde dat allemaal tegelijkertijd, hij kon simultaan denken. Ik realiseerde me dat pas nadat ik 24 per dag met hem optrok, jaar in jaar uit. Ik heb later nog wel eens een paar mensen ontmoet die dat ook hadden, maar nooit zo sterk als de kolonel.
Als ik b.v. aan iets denk en even later aan wat anders dan dacht de kolonel aan al die dingen tegelijkertijd en dat deed hij altijd, echt altijd.
 
Is dat een van de redenen dat hij alles draaiende hield?
 
LP: Ja! Hij kon denken aan een contract terwijl hij er mee bezig was, hij kon op dat moment ook een tournee plannen en aan iets dat gebeurd was in het Hilton. Hij speelde kerstman voor de kinderen, terwijl hij op dat moment zat te bedenken hoe hij zijn vrouw in Palm Springs kon helpen. Zij was al vele jaren invalide en had 24 uur per dag zorg nodig. Hij kon denken aan een vriend met wie hij zou gaan eten en dat allemaal tegelijkertijd.
 
Als de kolonel een idee had, pakte hij dan gelijk de telefoon?
 
LP: Dat is wat anders, de kolonel maakte nooit aantekeningen of zoiets. Hij droeg alles met zich mee in zijn hoofd. Als iemand hem een vraag stelde over iets wat 5 maanden of zelfs 20 jaar geleden gebeurt was, reageerde hij met de zin; `laat me even mijn bandje terug spoelen`. Dan bleef hij een minuutje zitten en gaf de persoon antwoord.
 
Totale herinnering?
 
LP: Precies.
 
Vertel eens over de gulheid van de kolonel?
 
LP: Zoals ik al zei speelde hij kerstman op kerstfeestjes voor de kinderen. Soms zaten we in de auto of gingen uit eten en dan zei hij plotseling; `stop de auto`. Dan had hij iemand gezien langs de straat die hulp nodig had. Dan stapte hij uit en gaf die persoon 20, 30 of 40 dollar. Wat hij dacht dat ze nodig hadden. Het is vaak gebeurt dat we zaten te eten in een restaurant en dat hij een oud stelletje zag die zo maar een schamel maaltje hadden. Dan riep hij de ober en zei `vertel die mensen daar dat ik graag voor hun eten wil betalen, misschien bestellen ze dan wat meer`. Zulke dingen deed hij altijd, hij gaf duizenden dollars weg aan goede doelen, maar altijd anoniem, geen publiciteit.
 
De kolonel had dus een warm hart?
 
LP : O ja zeker wel. Zijn vrienden wisten het wel; je hoefde het de kolonel nooit te vragen als je wat nodig had. Het was een van zijn bekendste uitspraken; `als je een echte vriend bent, hoeft je vriend je nooit nergens om te vragen. Dan zeg je hen gewoon dat je het ze toch wel geeft.
 
Hij was goed bevriend met president Lyndon Johnson?
 
LP : Ze waren hele goede vrienden zelfs en de kolonel vertelde er vaak dit verhaal over: de president was in Los Angeles en belde de kolonel en zei: `hè kolonel ik vertrek morgen, maar als je nog langs wilt komen`
De kolonel was op dat moment in de lobby van het grote hotel en er waren nog wat mensen, zoals publiciteit agenten en meer van dat soort mensen. Johnson kwam met de lift naar de lobby en zijn veiligheidsmensen maakten een schild om hem heen. Toen hij de kolonel zag stopte hij en zei iets tegen een van zijn veiligheidsmensen. Er werd een kleine ruimte open gehouden in het cordon van beveiliging en de kolonel liep naar Lyndon Johnson en ze praatte wat. Vervolgens vertrok de president en op het moment dat hij door de deur vertrokken was zei een journalist tegen de kolonel; `nou u kent de president zeker heel goed` waarop Parker antwoordde; `dat weet ik niet, maar hij kent mij wel hè`. Een typisch geval van Parker humor.
 
Hij was ook bevriend met andere presidenten toch? , Ronald Reagan?
 
LP: Ronald Reagan o ja. Voor hij president werd reden we ergens rond in het zuiden en Reagan kon nergens een vliegtuig krijgen. Hij hield toen die tijd overal toespraken en zo. Toen hebben we hem een vliegtuig geleend dat altijd gebruikt werd tijdens Elvis` tournees.
Hij kon hem natuurlijk al goed uit het filmtijdperk van Elvis. Hij kende Harry Truman ook en natuurlijk Bill Clinton. We waren dik bevriend met Bill`s moeder Virginia, een fantastische vrouw. We zijn nog op haar verjaardag feestje geweest toen ze 70 werd in Las Vegas. Na de dood van de kolonel heb ik nog een prachtige brief van Bill Clinton gehad en dankzij die brief is Elvis officieel `King`. Hij was een van de beste presidenten die het land ooit heeft gehad en als die zegt dat Elvis `King` is dan is dat zo, toch?
 
Clinton en zijn moeder waren Elvis fans?
 
LP: Bill Clinton had de kolonel al ontmoet voor hij president werd. Toen was hij nog gouverneur en één van zijn vrienden hield een diner in de stad om geld op te halen voor de campagne. Als een speciale verassing had hij de kolonel uitgenodigd zodat hij Bill Clinton kon ontmoeten, omdat hij wist dat Bill dat graag wou. Het was een leuke verassing en ze hebben heel lang gepraat toen. Een erg lang gesprek en dat was het begin van hun vriendschap. Zijn moeder Virginia kwam vaak bij ons over de vloer, een prachtvrouw.
 
De kolonel had een zwakke rug, maar heeft hij Elvis niet ooit eens opgetild?
 
LP: Toen de kolonel nog jong was, was hij al groot voor zijn leeftijd vertelde hij mij. Later werd dat wat minder, maar het was een vrij grote kerel. Toen hij als klein jongetje op groeide in Holland was een van zijn eerste baantjes het sjouwen van die grote ronde kazen vanuit de fabriek naar de wagens die deze kazen dan weer bezorgden. Hij vertelde me dat die kazen zeer zwaar waren en toen hij een jaar of 13, 14 was heeft hij daarbij zijn rug bezeerd. Dat was het begin en hij heeft daarna de rest van zijn leven rugproblemen gehad.
Toen ze bezig waren met het filmen van That`s the way it is zat de kolonel in zijn loge. Hij zat altijd aan de buitenkant zodat hij snel weg kon. Tijdens die shows was er een soort verlenging van het podium waardoor Elvis een stukje het publiek in kon lopen. Elvis was aan het zingen en liep die verlenging van het podium op. Opeens roept de kolonel; `hij komt in moeilijkheden`. De fans drongen zich naar het podium toe en dreigden Elvis onder de voet te lopen.
De kolonel sprong op, rende naar het podium, greep Elvis en duwde hem het andere deel van het podium op. Ik zat er vol ongeloof naar te kijken en snapte er niks van. Vervolgens komt hij terug en ging weer zitten alsof er niks gebeurd was. Ik zei tegen hem; `kolonel je rug, gaat het wel?` Hij zei `ik moest hem even helpen`. Zo simpel was het, hij deed het gewoon.
 
Kolonel Parker hield veel van de fans?
 
LP: De kolonel waardeerde de fans, hij wist verdomd goed dat zonder hen alles anders zou zijn. Er zou zonder hen geen markt zijn, de fans kochten de platen, de fans steunden Elvis, de fans bezochten de shows.
Hij genoot van ze en waardeerde ze. De showroom van het Hilton was zoals elke showroom in Las Vegas. Je stond in de rij voor een kaartje en dan werd je door een bediende naar je plaats gebracht. Iedereen wilde de beste plaatsen en dat kostte je een paar centen natuurlijk, omdat je dan die bediende extra geld moest toestoppen. De kolonel ergerde zich wezenloos aan deze praktijken, maar kon er niks tegen doen.
Als hij dan eens een fan zag staan, waarvan hij wist dat het echte fanatieke Elvis fans waren, dan pikte hij ze uit de rij en vroeg aan de bediende; `waar denk je deze mensen te gaan plaatsen?` De bediende was dan zo onder de indruk dat hij zei; `De beste plaatsen kolonel` en dat gebeurde dan ook. De kolonel bleef zelfs staan wachten tot ze er ook echt zaten. Hij had altijd twee loges in de zaal en zorgde er altijd voor dat er maar een loge gebruikt werd. Dia andere moest ik dan annuleren en die ging naar de fans. Vaak genoeg liet hij de fans zelfs zijn eigen loge gebruiken.
 
Hoe organiseerde Kolonel Parker de shows?
 
LP: Als we op tournee waren deden we altijd een soort pretour en dat werd altijd gedaan door de mensen uit de kolonels groep. Ik ging, Pat Keller van RCA en George Parkhill, die hoorden bij de persoonlijke staf van de kolonel. Meestal namen we ook een van Elvis` mensen mee, iemand uit zijn persoonlijke staf en iemand van Concert west, het management. We pakten een klein vliegtuigje en bezochten zo`n 6 steden per dag. Dat was heel gebruikelijk en we hadden er een soort systeem voor. We kwamen aan, ik bleef in het vliegtuig en werkte de notulen uit van de vorige stad. De rest stapte in een al klaar staande auto en reden naar de betreffende zaal of stadion. Ze spraken daar met de manager en wilden ook de kamers persoonlijk zien waar Elvis zou verblijven. Ze zorgden ervoor dat alles in orde was met de beveiliging en keken rond hoe het zat qua restaurants en zo. Ze controleerden eigenlijk alles en meten zelfs de tijd die ze reden van het vliegveld naar de concertzaal.
De tijd van de zaal naar het hotel enz. Als de show dan echt naar die stad kwam wisten we alles en was de rest makkelijk te plannen.
 
Haalde Kolonel Parker wel eens grapjes uit?
 
LP: O volop, maar nooit om mensen te beschadigen of zo. Als hij wat uit haalde was het altijd heel onschuldig tegenover zijn slachtoffer. Hij hield altijd rekening met de gevoelens van mensen. De kolonel was een `maankind` en die zijn heel gevoelig. Een voorbeeld; ik werkte voor RCA en de kolonel belde me. `Loanne ik heb een probleem, ik heb een vergadering met een paar belangrijke mensen in LA en mijn secretaresse heeft de griep. Kun jij over komen om wat notities te maken`? Ik zei; `natuurlijk kolonel` en pakte het eerste vliegtuig. De kolonel pikte me op van het vliegveld en we reden naar zijn kantoor.
Ik was heel zenuwachtig en gespannen, want ik wilde een goede indruk maken. Hij had me constant verteld hoe belangrijk deze mensen waren en hoe belangrijk deze bijeenkomst was voor hem.
We gaan naar binnen en daar is opeens de kolonel`s secretaresse. Ik zeg hé wat doet die hier? `oh` zegt de kolonel `die is weer beter, maar we hebben je nog steeds nodig voor die notities`. We gaan naar een immense vergaderzaal en daar staat een hele lange tafel met aan iedere kant 12 stoelen en op elke stoel zat een teddy beer. Dat was de humor van de kolonel.
 
Je was bij kolonel Parker in Portland op de dag dat Elvis stierf?
 
LP: Op de dag dat Elvis stierf zaten de kolonel en zijn mensen in Portland te wachten tot Elvis zou arriveren. Ik was in mijn kamer met wat dingetjes bezig en de kolonel zat in de andere kamer. We hadden altijd een suite en de kolonel gebruikte dan de woonkamer meestal als kantoorruimte. Opeens klopte hij op mijn kamer deur en ik zag dat hij duidelijk van streek was. Hij zei; `ik heb slecht nieuws, ik heb een telefoontje gehad en ze denken dat Elvis niet meer leeft`. `Ik hou je op de hoogte` en toen verdween hij weer terug naar zijn tijdelijke kantoor.
Ik was er helemaal van aangedaan, gewoon in shock en we hadden eigenlijk nooit gedacht dat Elvis kon sterven. Dat klinkt gek, maar hij was zo groter dan het leven zelf en je had het idee dat hij alles aan kon.
Als je terug kijkt zou je kunnen zeggen; `dat was niet zo`n slimme gedachtegang`, maar je had erbij moeten zijn om die manier van denken te begrijpen. Onze hele leven ging om Elvis, wat had hij nodig? Wat was het beste voor hem? Wat konden we voor hem doen?
Ik was er persoonlijk dan wel niet elke dag bij betrokken, maar de kolonel wel en als je dan hoort dat het opeens allemaal voorbij is dan doet dat wat met je. Je kan en wil het niet geloven en gaat ervan uit dat het allemaal wel weer goed zal komen.
Toen kwam de kolonel terug en zei; `hij is overleden` `ik heb met Joe en Vernon gesproken`. Zijn grootste zorg op dat moment was Vernon, omdat we wisten dat zijn gezondheid verre van goed was. `Ik denk niet dat hij het redt` zei de kolonel `hij heeft zo`n klap gehad en ik weet niet wat er nu met hem gaat gebeuren`. Zo was het natuurlijk ook.
Het meest moeilijke diner wat ik ooit heb meegemaakt was dat van de avond dat Elvis overleden was. De kolonel had besloten dat de hele staf ging eten in het restaurant van het hotel en hij wilde geen bedroefde of depressieve gezichten zien. `We doen dit voor Elvis` zei hij `ook al zal iedereen in het hotel ons aanstaren`. We hebben het ook zo gedaan, maar niemand at veel en inderdaad; iedereen in het restaurant zat ons aan te staren, precies zoals de kolonel al had voorspelt.
Toen moesten we natuurlijk ook nog allemaal andere kleding gaan kopen voor de begrafenis, want we hadden alleen maar vrijetijdskleding bij ons en dat kon natuurlijk niet. De kolonel vond dat echter helemaal niet nodig, hij zei `deze kleren waren goed genoeg toen Elvis nog leefde en dus zijn ze ook goed genoeg nu hij dood is`. `Als hij mij in een pak zou zien zou hij me niet eens herkennen` en daarmee hield het voor de kolonel op. De kolonel ging gekleed in zijn Hawaï shirt met baseballpet, zoals hij altijd gekleed was en onderweg naar Memphis hield hij nog een kleine toespraak. `Ik wil dat Elvis vandaag trots op jullie kan zijn, denk bij alles wat je doet aan hem, maar blijf kalm naar de buitenwereld toe`
`Niemand stort in en niemand zal huilen` zei hij `Dit is onze kans om de rol te spelen die Elvis ons wil zien spelen` en we hebben allemaal ons uiterste best gedaan om het inderdaad zo te doen.
 
De kolonel werkte nog steeds met Vernon samen na de dood van Elvis?
 
LP: Vernon had de kolonel gevraagd om aan te blijven en hem te helpen en ik denk dat de kolonel al zoveel jaren zo betrokken was geweest bij Elvis, dat je daar dan ook niet zomaar even afstand van kan doen.
Hij dacht continu aan Elvis en dat hield ook niet op, want op zijn eigen manier werkte hij nog steeds voor Elvis na diens dood.
 
Hij trad vaak voor het voetlicht daarna?
 
LP: Ten eerste had men de kolonel gevraagd of hij in de eerste limousine wou zitten tijdens de begrafenis, maar dat weigerde hij.
`Ik heb altijd achter de schermen gewerkt` ze hij `en zo zal het ook blijven`. Hij zat uiteindelijk wel in een van de limousines, maar niet bij de familie.
Daarna is hij nog een paar keer verschenen bij diverse gelegenheden uit naam van Elvis eigenlijk. Toen Elvis` suite in het Las Vegas Hilton werd leeg geruimd heeft de kolonel dar nog een hoop foto`s en souvenirs op laten hangen zodat de fans dat nog konden zien. De kolonel zat dan achter een tafel en sprak met de fans die langs kwamen, hij was heel erg aardig tegen ze. Even tussendoor trouwens; toen we dit deden 5 dagen lang, kwam ook Wayne Newton nog langs. Hij deed toen een Elvis tribute show in de showroom van het Hilton en we zijn alle avonden gegaan en zaten dan in de loge waar de kolonel altijd zat.
Terwijl we daar zaten werd de kolonel aangesproken door iemand uit Canada en die zei tegen hem; `kolonel ik heb een zangeres gezien en dat wordt een absolute sensatie`. `Okay` zei de kolonel `vertel me maar eens over haar`, want hij hoorde graag verhalen over nieuwe opkomende sterren. De kolonel had een zeer lang gesprek met de man en zei tegen hem; `als ik je ergens mee kan helpen laat het me dan weten`.
De man in kwestie was Rene Angelil, de man van Celine Dion en hij had het dus over haar. Later kwamen hij en Celine nog regelmatig bij ons langs en dan werden er vaak lange gesprekken gevoerd. Toen Celine hier in Las Vegas begon op te treden heeft ze de kolonel vanaf het podium nog eens een prettige verjaardag gewenst. Het zijn echt geweldige mensen.
 
Toen de bladen allerlei slechte verhalen over hem gingen publiceren was de kolonel daardoor aangedaan?
 
LP : De kolonel was altijd aangedaan als er slechte publiciteit rond ging over hem. Maar het meest erge was wel toen er een voogd werd benoemd voor Lisa-Marie in Tennessee. Deze voogd besloot dat ze alles uit gingen zoeken en overhoop gingen halen. Het werd een grote rotzooi, echt een bende. De manier waarop de pers daarmee om ging was helemaal vreselijk. Ze publiceerden dat de Estate een rechtszaak zou beginnen tegen de kolonel en dat was gewoon niet waar.
Die voogd die door de staat aan Lisa- Marie was toegewezen begon een rechtszaak en hij vertelde de Estate dat ze hem moesten steunen.
De Estate is toen naar de rechter gestapt (dat stond maar heel klein in de krant,omdat het niet sensationeel genoeg was) en heeft gevraagd of ze daarvan af konden zien, omdat ze helemaal niet wilden procederen tegenover de kolonel. De rechter bepaalde toen dat ze mee moesten werken, maar dat was geen beslissing van de Estate, maar een beslissing opgelegd door de rechter. De kranten verdraaiden het hele verhaal en zeiden dat de Estate de kolonel beschuldigde van bedrog en dat was een hele beroerde periode voor de kolonel.
Toen heeft hij zijn echte vrienden leren kennen. Billy Martin en Eddie Arnold belden hem meteen om hem te laten weten dat ze aan zijn kant stonden en boden hun hulp aan. Hetzelfde gold voor ambassadeur Annenburg en dan zijn nog maar een paar namen die me zo te binnen schieten. De persoonlijke vrienden van de kolonel stonden altijd al voor hem klaar, maar als hij dan al die anderen op tv weer hun verhaal hoorde vertellen zei hij altijd; `waarom doen ze dat nou? , ik heb altijd alleen maar mijn best gedaan voor Elvis, waarom doen ze mij dit aan?`
Hij begreep er helemaal niets van.
Een van de kolonel`s mooiste karaktertrekken was dat hij intens genoot als iemand succes had. Als een vriend van hem succesvol was dan deed dat hem vreselijk goed en hij kon dan ook nooit begrijpen waarom het publiek zo kon genieten als iemand faalde of onderuit ging. Dat leedvermaak was een compleet mysterie voor hem en hij weigerde dan ook om zichzelf te verdedigen; `waarom zou ik` zei hij dan `ik heb niks verkeerds gedaan`. Toen het dan uiteindelijk helemaal uit de hand liep en alles verloren was toen begon hij te praten met de pers, maar die negeerden hem vervolgens compleet.
Wat de pers betreft; die publiceren alleen maar wat het grote publiek wil horen en daar heb ik begrip voor. De kolonel heeft hun ook nooit wat verweten, omdat hij wist dat ze gewoon hun werk deden. Het brak zijn hart dat het publiek deze vorm van publiciteit zo waardeerde dat is alles. De kolonel heeft nooit 50% opgeëist van Elvis` inkomen, nooit.
Het is wel zo dat ze in de jaren 70 een contract hebben opgesteld waarin ze partners waren en ieder 50% van de opbrengsten zouden krijgen, maar de kolonel heeft zijn 50% nooit opgeëist of geïncasseerd, omdat Elvis in die tijd extra geld nodig had i.v.m. zijn scheiding.
Elvis had op dat moment te weinig cash geld en toen heeft Vernon aan de kolonel gevraagd of hij genoegen wilde nemen met zijn normale gage van 1/3 voor een korte tijd en daar is de kolonel mee akkoord gegaan.
Hij heeft nooit zijn 50% genomen en dan heb ik over Elvis` concerten, zijn plaatverkoop en ga zo maar door. Ze hadden ook een overeenkomst waarin stond dat als de kolonel een project had waarin alleen Elvis` naam en/of beeltenis gebruikt zou worden, dat hij dan 50% ontving van de opbrengst. Dat ging dan BV om foto boeken, posters, allerlei merchandise, dat soort dingen. De kolonel bedacht het, de kolonel voerde het uit en Elvis hoefde alleen maar zijn naam/beeltenis ter beschikking te stellen. Zonder dat zou zo`n project natuurlijk altijd mislukken, maar als het om zulke dingen ging stond Elvis erop dat de kolonel zijn 50% kreeg.
 
Is er nog iets wat u wilt zeggen tegen de fans van Elvis m.b.t. de kolonel?
 
LP : Wat ik tegen de fans zou willen zeggen is dat de kolonel er altijd was voor Elvis en altijd alles voor hem heeft gedaan, ook toen het heel erg moeilijk werd. Ik herinner me nog goed dat hij tijdens een tournee huilend de hotelkamer in kwam en zei; `het is voorbij, ik ben mijn vriend kwijt`. Hij had toen een afspraak met Elvis, maar die was niet in staat om ook maar iets te doen. We hebben allemaal onze zwakheden, we hebben allemaal onze fouten en de kolonel snapte dat Elvis die ook had. Hij heeft er alles aan gedaan om Elvis te helpen om zijn problemen te overwinnen, maar dat was gewoon niet mogelijk.
Ik wil dat de fans weten dat hij altijd oprecht van Elvis heeft gehouden en dat hij alles heeft gedaan wat in zijn vermogen lag om Elvis` leven en carrière zo lang mogelijk te rekken. Ze hadden een geweldige relatie en hij heeft zich nooit bemoeid met het creatieve gedeelte van Elvis` carrière. Hij zei altijd; `Elvis is een ster, hij weet precies wat hij wel en niet moet doen`. `Ik ga hem niet vertellen wat hij moet zingen of wat hij op het podium moet dragen of hoe hij zich moet gedragen`. `Ik doe alleen het zakelijke gedeelte`. 
 

Eigen tags

Gebruik spaties om tags te scheiden. Gebruik enkele aanhalingstekens (‘) voor woordgroepen.